1) Μονόθεμα: Διατηρούν το γράμμα του θέματος σε όλες τις πτώσεις ίδιο.
2) Διπλόθεμα: Έχουν δύο θέματα, το ισχυρό και το ασθενές. Το ισχυρό λήγει σε–ηνή –ων (ισχυρό γιατί έχει μακρό φωνήεν) και το ασθενές λήγει σε –εν ή –ον (από το ασθενές σχηματίζονται οι πλάγιες πτώσεις του ενικού και όλες οι πτώσεις του πληθυντικού).
3) Τα οξύτονα διπλόθεμα ενρινόληκτα σε –ων, -ονος σχηματίζουν την κλητική ενικού όμοια με την ονομαστική. π.χ ὁ ἡγεμών, (ὦ) ἡγεμών.
4) Τα βαρύτονα διπλόθεμα ενρινόληκτα σε –ων, -ονος σχηματίζουν την κλητική ενικού σε -ον. π.χ ὁ πνεύμων, (ὦ) πνεῦμον
5) Τα βαρύτονα διπλόθεμα σε –ων (-ονος) και –ωρ (-ρος), όσα δηλαδή τονίζονται στην παραλήγουσα σχηματίζουν την κλητική ενικού όμοια με το ασθενές θέμα π.χ ὁ ῥήτωρ => (ὦ) ῥῆτορ
6) Τα βαρύτονα διπλόθεμα κύρια ονόματα σε –ων (-ονος) σχηματίζουν την κλητική ενικού όμοια με το ασθενές θέμα και ανεβάζουν τόνο π.χ ὁ Ἀριστογείτων => (ὦ) Ἀριστόγειτον ΠΛΗΝ ὁ Ἰάσων => (ὦ) Ἰᾶσον
7) Δοτική πληθυντικού: => στα ενρινόληκτα ο χαρακτήρας -ν- προ καταλήξεως -σι(ν) αποβάλλεται π.χ τοῖς ἡγεμόσι
8) Δοτική πληθυντικού => στα υγρόληκτα ο χαρακτήρας -λ, ρ- προ της καταλήξεως -σι(ν) διατηρείται π.χ τοῖς ῥήτορσι
9) Στις καταλήξεις -ις(-ινος), -αν(-ανος) τα δίχρονα είναι μακρά π.χ τῆς ἀκτῖνος
Comments