Μανιτάρια στην πόλη

Θέμα: Η χαρούμενη ανακάλυψη των μανιταριών από τον Μαρκοβάλντο και η ομαδική δηλητηρίαση όσων τα έφαγαν, εξαιτίας του μολυσμένου περιβάλλοντος της πόλης. Ενότητες 1η ενότητα (Μια μέρα.... του ψωμιού) => Η απροσδόκητη ανακάλυψη των μανιταριών μέσα στην πόλη. Εδώ ο Μαρκοβάλντο ονειρεύεται μέσα στην άχαρη και τσιμεντένια πόλη τη φύση. Ένα πρωί, την ώρα που πήγαινε στη δουλειά, ανακαλύπτει μερικά μανιτάρια και γεμίζει από χαρά και αισιοδοξία. 2η ενότητα (Στη δουλειά... κουβέντα) => Η ανακοίνωση του ευρήματος στην οικογένεια και η απόφαση να κρατηθεί μυστικό. Ο Μαρκοβάλντο δεν σταματάει να σκέφτεται στη δουλειά του τα μανιτάρια και γυρίζοντας σπίτι, αποκαλύπτει στην οικογένειά του τι ήταν αυτό που βρήκε. Από την άλλη, ανησυχεί πολύ μήπως τα βρουν τα παιδιά την ώρα που παίζουν και τα μαρτυρήσουν και σε άλλους. Έτσι, κρατάει μυστική την τοποθεσία των μανιταριών. 3η ενότητα (Το άλλο πρωί... απέξω) => Η παρακολούθηση των μανιταριών και η ανησυχία για τη διαρροή του μυστικού. Ο Μαρκοβάλντο την επόμενη μέρα πηγαίνει εκεί όπου ανακάλυψε τα μανιτάρια και τα παρακολουθεί. Ανησυχεί, μήπως ο οδοκαθαριστής αποκαλύψει το μυστικό του. Με τη νυχτερινή βροχή σιγουρεύεται ότι τα μανιτάρια θα είναι έτοιμα για κόψιμο. 4η ενότητα (Τα χαράματα... ο ένας τον άλλον) => Το μάζεμα των μανιταριών και η δηλητηρίαση. Την επόμενη μέρα, ο Μαρκοβάλντο ανακαλύπτει ότι είχαν βρει και άλλοι τα μανιτάρια. Ο Αμάντιτζι τον πληροφορεί ότι υπάρχουν και μεγαλύτερα μανιτάρια από αυτά στην πόλη. Όλοι είχαν συγκεντρωθεί για να μαζέψουν τα μανιτάρια. Δυστυχώς, όμως, η επόμενη συνάντησή τους έμελλε να είναι στο νοσοκομείο, αφού όλοι είχαν πάθει δηλητηρίαση από τα μανιτάρια. => Τα μανιτάρια αρχικά δίνουν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, ότι η πόλη δεν έχει καταφέρει να καταπατήσει εντελώς τη φύση. Το περιβάλλον και η ζωή της πόλης, όμως, επιδρούν αρνητικά στη φύση αλλά και στον άνθρωπο, ο οποίος διακρίνεται από καχυποψία, ανταγωνισμό και ατομισμό. => Ο αφηγητής αφηγείται σε τρίτο πρόσωπο (τριτοπρόσωπη αφήγηση). Δε συμμετέχει στην ιστορία αλλά εμφανίζεται σα να τα γνωρίζει όλα (μηδενική εστίαση). => Διακρίνουμε μία ειρωνεία στην αφήγηση, αφού μέσα από τις σκέψεις του Μαρκοβάλντο εκτυλίσσεται η άχαρη ζωή της μεγαλούπολης. Αφηγηματικές τεχνικές 1. αφήγηση (Μια μέρα... μανιτάρια). 2. διάλογος (Ακούστε τις θα σας πω.... Και που είναι αυτά τα μανιτάρια;) 3. περιγραφή (Αυτός ο οδοκαθαριστής.... νεαρός). 4. εσωτερικός μονόλογος (Μια νύχτα... θα είναι έτοιμα) 5. σχόλιο του αφηγητή (Ο Μαροβάλντο... στην πρασιά/ Έπειτα... γενναιοδωρίας) Γλώσσα: απλή, δημοτική με μεγάλες προτάσεις, πολλές δευτερεύουσες και ασύνδετα σχήματα. Ύφος: απλό, ειρωνικό, χιουμοριστικό Χρόνος: Τα γεγονότα διαδραματίζονται μέσα σε τρεις μέρες Χώρος: μία ανώνυμη βιομηχανική πόλη στην οποία η φύση δεν έχει θέση και τα μανιτάρια φύτρωσαν τυχαία. => Τα μανιτάρια αποτελούν μια νότα αισιοδοξίας για τον πρωταγωνιστή, καθώς τον κάνουν να αισθάνεται ότι δεν έχει αποκοπεί πλήρως από τη φύση και ελαφρύνουν παράλληλα την άτονη καθημερινότητά του. Στο σπίτι περιγράφει με ενθουσιασμό την ανακάλυψη του αλλά ταυτόχρονα γίνεται καχύποπτος και ανήσυχος, μήπως τα ανακαλύψει και κάποιος άλλος και έτσι δεν ανακαλύπτει την τοποθεσία τους. Με τη βροχή ανακουφίζεται και γεμίζει χαρά, καθώς ξέρει ότι τα μανιτάρια έτσι θα είναι έτοιμα να κοπούν. Στο τέλος, όμως, αυτή η χαρά αντικαθίσταται με λύπη και απογοήτευση, καθώς όσοι τα έφαγαν κατέληξαν στο νοσοκομείο με τροφική δηλητηρίαση. Χαρακτηρισμός προσώπων Μαρκοβάλντο => Είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας. Είναι ένας άνθρωπος μελαγχολικός και αφελής που δεν συγκινείται από τις κατακτήσεις της τεχνολογίας και την οικονομική πρόοδο και δε συμβιβάζεται με την αστική ζωή. Είναι ονειροπόλος και επιθυμεί την επιστροφή στη φύση. Η κοινωνική του θέση είναι χαμηλή, όπως αντιλαμβανόμαστε από το επάγγελμα του με πολλές έγνοιες για να εξασφαλίσει τα βασικά στα παιδιά του. Αμάντιτζι => Είναι αντιπαθής και εξαφανίζει με τη σκούπα του κάθε ίχνος της φύσης. Όμως, αποτελεί ουσιαστικά ένα θύμα του πρωταγωνιστή γιατί παρασύρθηκε από αυτόν και έφαγε και εκείνος τα μανιτάρια, παρόλο που στην αρχή δίσταζε. Εκφραστικά μέσα Μεταφορές: «ριπή σπορίων», «το βλέμμα του που γλιστρούσε πάνω τους», «στα πόδια των δέντρων ξεπρόβαλλαν καρούμπαλα», «πραγματικά μανιτάρια που ξεμύτιζαν», «μες στην καρδιά της πόλης!», «ο γκρίζος και άχαρος κόσμος που τον περιέβαλλε είχε μονομιάς γεμίσει κρυμμένους θησαυρούς», «και δεν έβλεπε την ώρα», «τη λεπτή τους γεύση», «τον τύλιγε μέσα σ’ ένα ζηλότυπο και δύσπιστο φόβο», «ξεψάχνιζαν την άσφαλτο του δρόμου, για να βρουν ίχνη της φύσης και να τα σβήσουν με τη σκούπα», «κάτω από τη μύτη», «κοκάλωσε από οργή». Παρομοιώσεις: «το βλέμμα που γλιστρούσε πάνω τους, όπως στην άμμο της ερήμου», «ένιωσε λες και ο γκρίζος και άχαρος κόσμος που τον περιέβαλλε είχε μονομιάς γεμίσει κρυμμένους θησαυρούς», «όπως οι αγρότες, που έπειτα από μήνες ξηρασίας ξυπνούν και χορεύουν από χαρά στον ήχο των πρώτων σταγόνων, έτσι και ο Μαρκοβάλντο ήταν ο μόνος στην πόλη που ξύπνησε». Αναδίπλωση: «ήταν μανιτάρια, πραγματικά μανιτάρια» Επανάληψη: «βρέχει, βρέχει» Εικόνες: Η εικόνα της πόλης («τα μάτια αυτού του Μαρκοβάλντο ... της ερήμου»). Η εικόνα των στοιχείων της φύσης, («κι από την άλλη ... της ύπαρξής του»). Η εικόνα των μανιταριών, («στο κομμάτι της άγονης ... υπόγεια σώματα», «και να τα μανιτάρια ... ακόμα χώμα»). Η εικόνα του «διοπτροφόρου» οδοκαθαριστή, («αυτός ο οδοκαθαριστής ... νεαρός»).

Ιδέες - συναισθήματα

Το αφήγημα προβάλλει το ψυχικό αδιέξοδο του σύγχρονου ανθρώπου της μεγαλούπολης, ο οποίος υποφέρει από την έλλειψη επαφής με τη φύση και βλέπει την ποιότητα της ζωής του να υποβαθμίζεται, παρά την οικονομική πρόοδο και τις ανέσεις που του είχε εξασφαλίσει η αστική ζωή. η μόλυνση του περιβάλλοντος αναμφισβήτητα βλάπτει την καθημερινή ζωή της πόλης και συχνά οδηγεί αρκετούς ανθρώπους στο νοσοκομείο. Το ίδιο έπαθε και ο Μαρκοβάλντο και όλοι όσοι έφαγαν τα πιθανώς μολυσμένα μανιτάρια.

Πηγής: Σαββάλας